Bihaber

Bu yazı 9 numaraya adanmıştır, tesadüfleri seven...

"Aşk, tutku düzeyinde sevme olayı. Olağan sevmeden kişinin duygularını yönetememesi durumu ile ayırt edilebilir."*

Aşk iki kişilik midir? Aşık olmak için neler gerekir? Aşık olduğumuzu nasıl anlarız? Ya da aşk anlaşılır mı, hissedilir mi? "Bu kez aşık oldum" denilebilir mi?

Aşk ta bir tür sevgi bazen gösteremediğimiz, kendimi anlattıramayan. Gerçek karşılıksız sevgidir. Aşık olmanız için karşıdakinin de size aşık olması gerekmez. İlk görüşte aşk derler ya görmeniz yeterlidir aşık olmak için. Bazen varlığını bilmeniz de yeterlidir, görmeseniz, hisstemeseniz bile. Onun varoluşu sizi heyecanlandırır. Ondan sizi sevmenizi beklemezsiniz. Dünya döndükçe, o da yaşadıkça içinizdeki aşk ta mevcudiyetini devam ettirecektir.

Peki ya o sizi sevmiyorsa. Ya onun kalbinde de sizinki gibi başkası için atmaya "can atan" bir his varsa? Tüm bunlardan haberdar olmak sizin aşkınızı değersizleştirir mi ya da azaltır mı? Herşeye rağmen o uzaktan bakışlarınız, beraber geçireceğiniz günler hayali size kendinizi kara kedi gibi hissettirebilir. O zaman da tıpkı başladığı gibi sessiz sedasız, kimsenin haberi olmadan terk i diyar size görünmüştür.



Kaynak
http://tr.wikipedia.org/wiki/A%C5%9Fk

Gam Tozu ve Dünya'nın Ninnisi

...gencin cansız bedeni yatağın üstüde duruyordu. Aslında cinayet ya da intihar değildi sebebi. Hani derler ya vakit saat gelmiş diye. Yatağın üzerinde duruyor da denemez, uykuda yakalanmış gibi yorganın altında, yüzü duvara dönük, hala uyuyormuş gibi. Odanın genelinde bir düzen hakim olsa da bi karışıklık ta sezilmekte. İş üstündeyken uyuya kalmış, sonra da yatağa girmiş gibi. Ama etrafı toplamaya yetecek gücü kalmamış. Masanın üstünde bir sürü kağıt; bazıları ders notu, bazıları malzeme listesi, bazıları el ilanı. Aralarda kimliği, telefonu, kalemi falan da seçilebiliyordu. Bunların yanı sıra bilgisayar da açıktı. Çalışmasını bilgisayarda yapıyordu sanki. Siyah ekran, arkasında tüm cevapları tutuyormuşçasına orada dikiliyordu. Bir fare hareketiyle sanki tüm sırlar çözülecek, oğlanın neden öldüğü belli olacak, konu da kapanacaktı. Herşey o harekete bakıyordu. Tüm bunların aksine, iki pencere ilişti göze. Biri ortam yürütücüsydü-ki duraklatılmış bi şekilde bekleyen vega görülüyordu. O kadar sabırsız görünüyorlardı ki "Ankara"'yı söylemek için, püflemeleri rahatlıkla duyulabiliyordu Deniz'in. Diğer pencere ise web tarayıcısına aitti. İşte bu herşeyin cevabının olabileceği bir ipucu olabilirdi. Ya da alakasız, boş bir sayfa da olabilirdi. Uzun-sayfalarca süren, bir yazı vardı ekranda.

"Üç yıl önce... Hazırlıktayken okuldan eve gitmek için ODTÜ durağında bekliyordum. Öyle sağa sola bakınırken bir kız gördüm. 30 saniye sürdü herhalde. Bir insan, bir insana bu kadar mı benzeyebilirdi? Sanki Melisa Sözen karşımda duruyordu. Sadece Melisa Sözen'e benzerliği değildi benim gördüğüm. Tanımlayamadığım başka birşey de vardı. Daha sonra Bilkent Köprüsü'ndeki durakta da gördüm, sonra tekrar ODTÜ'de. Çoğunlukla da yanında bi oğlan vardı. Erkek arkadaşıydı herhalde. İlerleyen zamalarda okulda da görüyordum. Bir seferinde ise yemekhanedeki kuyruktaydı. Bir tabak makarnaya aynı anda hamle yaptıktan sonra karşılıklı özürler vardı. O yemeği, hatta günü; sesini duyma mutluluğuna sahip olarak geçirdim. O günden sonra da görmeye devam ettim. Bazen bi koridorda, bazen bi durakta, bir sene sonra ise serviste karşılaştım kendisiyle. O yıl boyunca onu sadece serviste görebiliyordum. Bir İngilizce dersi arasında önümden geçerken gördüm. O sırada arkaşımı gördü ve konuşmaya başladılar. Gerçekten çok önemliydi bu çünkü arkadaş sayesinde kim olduğunu öğrenebilecektim. Sonra düşünmeye başladım. Bu insanlar nereden tanışıyorlar diye. Akabinde hazırlıktan tanıştıklarına kanaat getirdim. Bu kısa süre içerisinde de zaten onlar konuşmalarını bitirdiler. Şimdi bakınca niye gidip te kim olduğunu sormadığımı bilmiyorum. Halbuki durumu olabildiğince açıklayıp, sorabilirdim ki sormamam daha sonra başka büyük sorunlara sebep olacaktı. Bu karşılaşmadan sonra bi daha görmedim onu. Bir sonraki sene hem görememekten-gözden ırak olan gönülden de ırak olur hesabı, hem de derslerin yoğunluğundan kızı unuttum gitti. Fakat bu duyguları daha da kuvvetlendirdi. Çünkü uzun zamandan sonra ilk defa görecektim. Herhalde yine servisteydi bu kaşılaşma. Bi kaç kez daha görünce bir anda! düzenli bir şekilde görme isteği uyandı içimde. Hergün iki sefer durağa gelmeye başladım. Bir gün görünce haftaya yine aynı günde ve zamanda gitmeye çalıştım. Ama kızın gelişlerinde bir düzen ua da istikrar yoktu. Bu durum görmeyi zorlaştırsa da içimdeki görme isteğini güçlendiriyordu. Bir gün servis için İktisat Binası'nda beklerken-zaman öldürmek demek daha doğru olur, kızın binadan çıktığını gördüm. Aslında okulun ilk günüde de G Binası'nda görmüştüm ama bu , tüm hikaye için çok dramatik bir andı. kız binadan bir oğlanla çıkmıştı. Arkadaşı da tanıyor gibiyim. Liseden tanıyorum diye geçirdim içimden. Herhaldeydi, çünkü daha çocukla konuşma fırsatı bulamamıştım. Kız durağa doğru geliyordu. Ben de vakit geçirmeye devam ederek duraktan ayrılıyordum. Emindim, zira kız nasıl olsa durağa gelecekti. Kızın yanından geçtim ve bir tur atıp tekrar durağa döndüm. Ama durakta yoktu. Biraz yukarıdaki durakta da yoktu. Yine onsuz ve dolayısıyla umutsuz bir şekilde servise bindim. Aklımda ise yanımdan geçerkenki an görebildiğim yüzü vardı. Son kez gördüğümde yanından geçip gittim. Bugün ilk defa seni gördüm serviste. Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle."

Player Substituted In

Beşiktaş seems posh when you look at it from Barbaros. It is just seen the colorful, lighted shops and buildings. However real Beşiktaş is hiding behind these ornaments. These are just a kind of camouflage and decoration. Continuing to walk down to street during the sunset. Sun goes behind the Kız Kulesi and thoughts pops up in mind that the how much we are distant to opposite side, life, happiness and success by just looking at sun that is greeting the city. At this time you just arrived the city core.

Firstly fishermen welcomes people, before entering Ihlamur. Beyond this point just shows the real Beşiktaş. All of old, crowded, jammed buildings that seems familiar from Kemal Sunal's films. A character from the movie just live there, that we can see or imagine. While cruising around, it is not hard to feel the spirit of all hanging lives from windows before we see and after we go. There are children, play football wearing Beşiktaş jersey. Lips smile and thoughts appear about the saying; “everybody become a fan of x”. This is like a concrete example of the sentence. I am a fan of Beşiktaş, that makes me happy and in this great place I am a just travaller passing through here that blackly shining and has a whitely hope. Except of me the others are not temporarily in here. They are the parts of a puzzle and stand for years.

You enter an apartment and walk up the stairs. It is narrow and spiral ladders makes you bored but puts into the stories happened in here. It is an understanding shows you are not in a familiar apartment that can be found in Bahçelievler or Ayrancı. At the end of the ladders, it is time to confront with objective in order to reach to goal. You can easily find a way as a objective to go to İstanbul. Since you decide that you also need a strong cause to go. İstanbul is not a cause. Football matches in the historic and scenic stadium, playing computer games with best person in the world, missing love are all a good cause for achieve to go to İstanbul. Under these circumstances it is possible to see the huge impact of the happiness on person that is not aware of his hunger and sleeplessness. Just waits for a magical touch from an angel and being happy and full again. This is the chance to turn back to reality of the wild and cruel world.

More than one year later, there is an opportunity to meet in same place. However, the big cause to come to İstanbul completely shades the big, possible happiness in this place. For whom the bells toll? This is a complete separation from the flat. On the other hand people think that is more than leaving the flat. They are just preparing to leave all memories and feelings. For a moment they stopped to put stuff on boxes. You are on the narrow side of the big emotional line separates the situation, crying or not. With full eyes they continues to put stuff in boxes by looking at walls with shattered heart. Unwillingly all the actions and decisions are. It is seen a new life and experiences at the end of the tunnel as a little candle light.

Snow in Ankara

He was dressed, went out and slowly downed the stairs on the morning of the loneliness and the silence. School bag on his back had more than books. It was bruised of years and a truly burden on his shoulder. Downed darkness of the early of the day seemed so suitable for this man.

He continued to walk and arrived the bus-stop, saw the very long queue, stood at the end of the queue hopelessly and had a reckless lookup to barely shining sun. He thought about late minibus while was losing himself in a blurry horizon as realisation of the possible future in the clashing clouds. Time has passed, the line became crowded. He thinks he was very behind of the line as he was not able to reach vehicle on time whereas the end of the line was too far from the bus-stop that was not seen from the place, child stood. Minibus arrived with growls later. It did not look like others-it was new, large, clean and it had bright glasses. People started to get in it. When it was full, boy ran front of the line and shouted through the door "inside, inside". Driver immediately stopped and child jumped in. Boy was used to travel on stand. He put his bag on floor and got some money from his pocket. He gave all coins to driver. They went long and long. There were people to get in and get out of. Interior become crowded during the way. Time had come at last. The child yelled to driver: "in an available place, please". Man looked at him from the rear view mirror, quickly moves vehicle to right side of the road, opened the door. Minibus quickly went. Child crossed the street and stop in front of the school. He looked at it like a deep sigh was. Meanwhile pouring rain stopped and turned into snow immediately. He quickly entered the building.

He imagined a story that can tell his all feelings freely and honestly. It is certain that he cannot able to share his own world to another people. It is a way to introduce flying images in his mind by writing. Thus anybody can able to read and feel pity about him. His only and biggest desire was that. Asking for sympathy. His thoughts-in the form of a story of life in Ankara, could tell the most beautiful expression. It comes to mind for every boarding minibuses. When he sees it, while he is passing near, being in İstanbul, touching gliding snow flakes at the moment, feeling the summer heat on his head... All of these are the most beautiful images which tell the city. It is reflection on faces of people of vain Ankara. Loved it was, and a lot of about this city. To be frank; Istanbul is legendary and awesome, however Ankara is a huge part of him. He totally dependent on Ankara desperately.